Skip to content

tekst

Het tekenen gaat om het zich herinneren, te weten komen wat ik diep verborgen in mijzelf al wist.
Ik heb de neiging om heel abstract te worden als het over mijn werk gaat. Want hoe moet je beschrijven wat ik doe? Ben ik een rivier die buiten haar oevers treedt, of de oceaan die haar water over rotsen en zand spoelt? Het is het ritme van het zijn. Of het wachten en kijken tot er iets komt. Er zijn geen woorden, geen begin en geen einde. Misschien is dat wel de essentie, geen begin en geen einde. Misschien omdat wij eindeloosheid niet begrijpen komt er toch soms een markering, een bepaling van plaats, een ordening in de tijd, een woord, een getal, een maat.
Veel kunstenaars gaan uit van een motief in de werkelijkheid. Architectuur, heel veel nu, een exotische cultuur, een portret, een situatie, en ‘doen’ daar iets mee. Interpreteren, veranderen, enzovoort, dat gegeven is duidelijk, helder.
Ik heb geen houvast in de werkelijkheid, een houvast dat iedereen begrijpt. Ik ga uit van een innerlijke werkelijkheid, een innerlijk beeld, dat in mijn bewustzijn ‘hangt’. Ik benader het behoedzaam totdat het zich ontvouwt. Mijn ruimte is geen architectonische ruimte, maar dé ruimte, de oneindige ruimte. Mijn onderwerp is het onzichtbare, dat wat je niet ziet.. Dat wil ik zichtbaar maken. Door het papier aan te raken en te bewerken kan ik het lichaam overstijgen en ruimte worden. Zo maak ik het onzichtbare zichtbaar. Ik creëer een nieuwe werkelijkheid, de werkelijkheid van dat moment die zijn neerslag vindt op het platte vlak.
Ik wil tot op het bot gaan, het snijvlak tussen dood en leven verkennen.
Er zijn geen attributen in mijn werk aanwezig, geen decors of andere aanduidingen die thuis horen in onze cultuur. Er is niets dat duidt op een verhaal.
De natuur is niet het landschap maar de scheppingskracht zelf. Ook ik ben de vijf elementen
die het weefsel vormen van alles wat is. Als één element wegvalt val ik uit elkaar. Waardoor word ik bijeen gehouden?

Papier is gewillig. Het neemt gemakkelijk van alles in zich op. Papier maakt elke aanraking zichtbaar. In kleur en textuur
laat het alle nuances daarvan zien. Bijna achteloos en vanzelfsprekend , zoals de textuur is van zand als de zee zich met eb teruggetrokken heeft, en het strand droogvalt.. Papier heeft geen zwaarte, geen pretentie, het heeft een prachtige nonchalance.
Ik hou van werken met waterige materialen ,die geen weerstand bieden, maar vloeien. Materialen, die niet vijandig zijn aan de huid, zodat ik met mijn blote handen kan werken, en met mijn gevoel er doorheen kan gaan. Om transparantie en
beweging te verkrijgen. De tekening opent zich naar verre verten.Tekenen is als schrijven in een andere dimensie.